Ondanks dat er met de grootste zorgvuldigheid is en wordt gewerkt aan de historie kan het zijn dat er onvolkomenheden aanwezig zijn, heb je aanvullingen, suggesties en/of beeldmateriaal, stuur ons dan een bericht via het contactformulier, we zullen dan kijken hoe we jouw bijdrage kunnen verwerken.

Periode 1953-1963: Oprichting, de eerste successen

De Maastrichtse Verkennersband wordt in 1953 opgericht als een klaroen en tamboerkorps door leden van de Verkennersgroep Sint Lambertus. Dit waren ou (baas) Ph. van Vleuten en de stafleden (Vaandrigs) Wiel Hermans en Fons Geelen. Waarschijnlijk is een optreden van de Heerlense Sint Joris band de aanleiding geweest om in Maastricht ook een Verkennersband op te richten. De naam van de band luidt Trichtse Verkennersband Sterre der Zee, tot op de dag van vandaag is dit de officiële naam van de vereniging, de roepnaam is vele malen gewijzigd.

Het eerste jaar is vooral voorbereidend.

Ook is er in dat jaar al contact met de Arnhemband, iets dat tegenwoordig nog steeds zo is. Na een jaar van hard werken kan de band voor het eerst optreden op 2 oktober 1953. Men heeft inmiddels de volgende zaken aangeschaft en bezet: 1 Tambour-maître-stok, 8 dieptetrommen, 5 marstrommen, 1 overslagtrom en 9 klaroenen. Bij dit optreden trekt de Band met 24 man uit en krijgt zelfs politiebegeleiding!

In 1955 trekt de Band uit in de grote Carnavalsoptocht van Maastricht, verkleed als negerstam. Iets wat tegenwoordig een hoop kritiek zou kunnen opleveren, zeker gezien de manier waarop dit gebeurt; koolpoeder met vaseline, speren en rieten rokjes! De band ontvangt in dat jaar ook een uitnodiging om mee te doen aan de Heiligdomsvaart. Dit is net als de carnavalsoptocht een terugkerende gebeurtenis die de Band al haar hele bestaansperiode met zich mee draagt.

Op 22 juli 1956 om 15.00 uur doet de Band voor het eerst mee aan een concours in Heerlen. Het eerste buitenlandse optreden vindt in 1957 plaats in Aken, op zondag 5 mei. 1958 is een relatief rustig jaar en er wordt in alle rust aan de band gewerkt. 1959 daarentegen is een stuk bewogener aangezien op 10 juli word meegedaan aan Taptoe Heer, destijds nog een apart dorp en geen deel van Maastricht. Deze taptoe was een voorbereiding op het bezoek van koning Boudewijn van België, Koningin Juliana en Prins Bernhard. Een dag later kwamen deze “royals” namelijk naar Maastricht.

Periode 1960-1969: Verdriet, slechte tijden en een doorstart

Dat de band zich inmiddels gevestigd heeft in de Nederlandse Scoutingband wereld blijkt uit het feit dat op zaterdag 25 juni 1960 wordt deelgenomen aan het Nationale Verkenners Drumband Concours te Dordrecht. Om het voor de leden extra leuk te maken wordt er nog een dagje Rotterdam aan vast geplakt. Een hele onderneming in die tijd! Ook verhuisde de Band in dit jaar naar de de Herbenusstraat. Het gaat de Band in alle opzichten goed, successen en nog belangrijker, genoeg leden. Maar dan slaat het noodlot toe: Jan Bovy, 17 jaar oud en één van de trouwe leden, komt om het leven bij een verkeersongeluk. De band is volledig uit het lood geslagen. Bij de uitvaart is de voltallige band aanwezig.

Ergens in 1963 raakt de band in het slop en bestaat een aantal jaren slechts op papier als stichting. Het was door een combinatie van factoren, de leden traden op als Garde Regiment de Kachelpiepers. Deze functie was eerst vervuld door militairen van het garnizoen en bij hun vertrek is de Band gevraagd om uit te helpen. Dit uithelpen, zowel met leden als instrumenten werd steeds permanenter. De vereniging zelf had huisvestingsproblemen. Toen deze weer opgelost waren was nauwelijks iemand te vinden om terug te keren in de “korte broek”.

In 1967 wordt het initiatief genomen om de band  nieuw leven in te blazen op een heroprichtingvergadering onder leiding van Districtscommissaris Paul Lardinois, in dat jaar vestigt de band zich aan de Reinier Nafzgerstraat. De band repeteerde ook op de markt in café “Het Stadhuis” met als uitbater noonk Sjarel van Aelst, oud bandlid en latere voorzitter van het Overlegorgaan Muziekgezelschappen Maastricht.

De band verhuist in 1968 opnieuw, ditmaal naar een repetitielokaal welk is gelegen onder de Don Boscokerk in de Maastrichtse wijk Heugemerveld. In de jaren zestig is er nog geen definitieve naam voor de band, er spelen wel ideeën zoals Trichtse Muziekgroep De Maasklank, Peter Gielengroep en zelfs de Toon Hermansgroep. Uiteindelijk wordt op 8 april 1968 de naam Muziekgroep Jan Bovy aan de leden gepresenteerd.

De naam wordt officieel  toegewezen en alle nieuwe leden worden geïnstalleerd bij de Broeders van de Beyard in de Cellebroederskapel aan de Brusselsestraat te Maastricht. Bandleider en inspirator was Pierre Peeters (oud stadsprins), de leden noemden hem Paj wat een samentrekking is van zijn voorletters. Pierre is cruciaal geweest, in moderne termen gezien  heeft hij de doorstart mogelijk gemaakt, hij had visionaire ideeën, zelfs over welpen zanggroepen. Zijn vertrek  was gekoppeld aan zijn positie als groepsleider van de Sint Lambertusgroep. Tot op de dag van vandaag is hij geïnteresseerd in het wel en wee van de Band.

De band begint ook steeds meer afhankelijker te worden van Scoutinggroep St. Lambertus. De Band heeft bijna altijd een witte das gehad, kort na de “doorstart” had men een blauwe das bij repetities en tijdens de optredens kreeg men een witte das met het stadswapen uitgereikt. Daarvoor was het de witte das met het wapen van Sterre der Zee achterop.

Een belangrijk persoon was Bèr Schreppers, hij is vanaf de oprichting in 1953 tot begin 80 jaren wisselend secretaris penningmeester van de stichting en het bandcomité geweest, hiervoor is hij benoemd tot ere bestuurslid.

Periode 1970-1979: Leegloop, nieuw bestuur en exercitie

De band begint het nieuwe decennium met een eigen clubblad ’t Hummelke. Dit heeft overigens bestaan totdat alles per email verstuurd kon worden naar de leden. Dit blad komt maandelijks uit, hier staan de optredens in, de agenda en wetenswaardigheden van de band, zelfs foto’s. Een van de populaire koloms is de “badmuts van de maand”.

Op 22 augustus 1971 maakt de band een excursie naar de Belgische stad Antwerpen om daar een concert  te geven. Ook wordt in die maand de huidige voorzitter en tambour-maître Mat Garnier, lid van de band.

In het jaar daarop gaat de band op bandconcours te Amersfoort, hier behalen we de 3e prijs in de 2e divisie. Vanaf 1972 gaat het steeds meer achteruit met de band door leegloop van leden vanwege studies, maar in 1977 wordt de draad weer echt opgepakt en vanaf dan geeft Mattie Garnier exercitieles. In dat jaar vertrekt de Band naar Wiltz in Luxemburg om deel te nemen aan een streetparade. De naam van de Band verandert naar Maastrichtse Verkennersband Jan Bovy. Het uniform bestaat op dat moment uit een groene lange broek en baret die geruild wordt voor een lange bruine broek met de grote hoed en de scouting blouse in een beige kleur.

In 1979 wordt besloten om terug te keren naar de korte broek, deze zijn in Scoutshop nog mondjesmaat te verkrijgen. Het Bandcomité koopt de laatste rol stof bij  Scoutshop Nederland om te zorgen dat er nog vele jaren broeken kunnen worden gemaakt.

Periode 1980-1989: Omschakeling naar chromatisch, eerste grote successen en een mislukte taptoe

Het stichtingsbestuur van de Band en het stichtingsbestuur van de Sint Lambertus groep bestaan uit dezelfde personen. Feitelijk wordt de Band bestuurt door het Bandcomité, de dagelijkse leiding berust bij de staf.  In  de jaren tachtig wordt het Bandcomité stichtingsbestuur met Wil Schrooders als voorzitter, Ber Schreppers als penningmeester en Yvonne Garnier-Zeekaf als secretaresse.

In de jaren tachtig komt de band helemaal op dreef en behaalt met het tamboerkorps op het bondsconcours in Swalmen de 1e prijs met promotie wat betekent dat ze naar het Limburgs Kampioenschap in Heerlen gaan waar ze zelfs 328 punten behalen in de 1e divisie wat goed is voor het Limburgs Kampioenschap, daarna volgt het landskampioenschap in Wouw. Dit alles onder leiding van de jonge talentvolle Eric Crauwels die ook tussen 2000 en 2006 les geeft bij de band.

Tijdens de prijsuitreiking van het LBC in 1977 in Den Bosch experimenteerde de Arnhemband deels met chromatische instrumenten. In 1981 tijdens het LBC te Harderwijk doen zij mee met een volledige chromatische bezetting. De dag hierna vraagt toenmalig dirigent Jean van Drongelen zich af of dit bij ons ook  mogelijk is. Hierna volgen enkele zware bijeenkomsten tussen de staf en het stichtingsbestuur en Bandcomité. Voorwaarde voor de omschakeling is deelname aan het LBC in Brunssum in 1982 met chromatische instrumenten. In augustus wordt begonnen met het aanleren van solfège des solfège van Limoines. Jean van Drongelen wordt hierbij geholpen door zijn vriend en leerlingen instructeur Nico Lambrix.

In 1981 is de overschakeling naar een chromatische bezetting ingezet. Achteraf zal blijken dat dit de beste zet in de hele bandhistorie is geweest. In 6 weken tijd moeten de leden omschakelen naar chromatische instrumenten en moet hen notenleer aangeleerd worden. In het begin gaat het moeizaam, maar langzaam beginnen de resultaten te komen en daarmee groeit ook het ledenaantal weer.

Daniélle Colson kan als eerste meisje worden gezien die aan optredens meedoet, zij het als mascotte naast de tambour-maître . Ook dit is niet nieuw want deze rol is ook een enkele keer gespeeld door Tim Rouvroye die vervolgens vele jaren sousafoon heeft gespeeld.

Al snel volgen de dames Jolanda Hochstenbach, Natasja Spiertz en Manon Reuber en doen op dwarsfluit hun intrede bij de band.

In 1983 steekt de band voor de eerste keer de zee over voor een optreden in Sheffield, Verenigd Koninkrijk. Dit gebeurt met de Herald of Free Enterprise welke een paar maanden later bij een vreselijk ongeluk zal zinken. Veel oud leden zullen trouwens nog met weemoed terugdenken aan de illegale nachtelijke zwempartij in het zwembad van de buren, iets dat zich zo’n 20 jaar later in het Franse Beauvais zou herhalen…

Op 7 november 1983 overlijdt Jean van Drongelen, dirigent, aan de gevolgen van kanker.
Met de komst van Jo Steins als dirigent ontwikkelt de band zich verder naar een volledige drumfanfarebezetting.

In de jaren ‘80 en ’90 en ook tegenwoordig, zijn er een aantal terugkerende activiteiten, zo is er het jaarlijkse Landelijk Bandconcours van Scouting Nederland, de Onze Lieve Vrouweprocessie, de Stertocht, de Stadsprocessie, het Stadsconcours,het bandweekend en de Rommelmarkt Fancy Fair.

Zeker in de jaren ‘80 heeft de band nog een zeer sterk scoutingkarakter. Mede door professionalisering zal dit in de jaren ‘90 een ondergeschikte, maar gepaste, rol krijgen.

In 1987 organiseert de band een grote internationale militaire taptoe op de “Koompe” in Maastricht. In die tijd zijn er echter behoorlijk wat antimilitaristische groeperingen actief. De Taptoe Maastricht ontwikkelt zich tot een machtstrijd tussen de antimilitaristische wereld en de NATO. Maandenlang staan de kranten bol van de artikelen. Geen middel wordt geschuwd, valse entreekaarten, bekladdingen, demonstraties, blokkades en zelfs met een aanslag wordt gedreigd. Dit alles weerhoudt  een hoop mensen ervan om te komen kijken. De band blijft met een grote financiële strop achter. Dit is nog steeds zeer wrang als men bedenkt dat tegenwoordig op jaarbasis een paar honderd taptoes in Nederland worden gehouden.

In 1989 treedt de band op in Dijon, Frankrijk, tijdens de Fètes de la Vigne. In dat zelfde jaar neemt de band voor het eerst deel aan het Wereld Muziek Concours (WMC) in Kerkrade, zowel op de mars- als op de showwedstrijd. De band behaalt twee gouden medailles.

Vanaf dit moment staat de levenscyclus van de vereniging in het teken van het WMC. De voorbereidingen voor het WMC en de resultaten brengen meer en grotere inter- en nationale optredens met zich mee.

Periode 1990-2000:  Grote successen, een tweede orkest en wankel het nieuwe millennium in

In 1990 vindt de laatste naamswijziging plaats, het is tijd om Jan Bovy te laten rusten. Ook gaat de naam steeds meer een eigen leven leiden, zo werd de band in België al eens aangekondigd als de “Heilige Sint Jan Bovy Band”. De Maastrichtse Verkennersband Jan Bovy heet voortaan Maastrichtse Verkennersband.

We zijn altijd vooruitstrevend geweest op computergebied, in 1992 werd de computer voor het eerst gebruikt bij het ondersteunen van de administratie.

Inmiddels heeft de Band een drukkere agenda en een paar keer per jaar worden dagoptredens naar Frankrijk ondernomen. In 1992 organiseert de Band het Landelijk Scoutingbandconcours en krijgt een gala-uniform geïnspireerd door de Canadian Mounties. In 1993 bestaat de Band 40 jaar en wordt een feestweekend georganiseerd met  een grootse  reünie en dito concert  onder leiding van Jan Mertens. De presentatie is in handen van de latere Minister van OCW, Mevr. Maria van de Hoeven.

Ook wordt in 1993 voor de tweede keer deelgenomen aan het wereld Muziek Concours te Kerkrade. Dat het niveau gestegen is blijkt wel: “Showtime 2” is muzikaal en choreografisch van een hoger niveau en op de mars wordt Kiniszi van Julius Fucik gespeeld. De band vertrekt weer met twee gouden medailles huiswaarts. Na het WMC 1993 overlijdt dirigent Jo Steijns aan de gevolgen van kanker. Hij heeft de Band naar het niveau gebracht waarmee het kan wedijveren met de grote show- and marchingbands in het land. In de voorbereidingen van het WMC wordt hij waargenomen door Harold Weusten, zijn opvolger.

Ook treedt de Band in 1993 voor het eerst op in Genève, Zwitserland. Het is een hele belevenis, grote parades, vuurwerk, slapen in bunkers van de bevolkingsbescherming, het kan niet op. Als klap op de vuurpijl neemt de band haar eerste cd op in de studio’s van de ROZ (later L1) aan de Tongerseweg in Maastricht.
In 1994 gaat de band wederom naar Genève. Het wordt nog een betere trip met een zwempartij in het meer van Genève als afsluiter. Het tamboerkorps draait ook goed en behaalt dezer jaren de beste resultaten van Maastricht en geeft die daarna ook niet meer weg. In 1994 doet de band ook mee in de musical Hello Dolly in het Theater aan het Vrijthof. Een deel van de muzikanten speelt de Vandergelder’s band en daarna hebben ze precies anderhalve minuut om zich om te kleden om zich in het korps in te voegen. De band loopt als orkest mee in de parade die de hele theaterzaal beslaat.

In 1995 vertrekt de band in de zomer naar het zonnige Italië, Besana Brianza. Tegenwoordig onder kenners bekend door de Besana Marchingband. Het is wederom een trip om van te dromen: parades, showoptredens, concerten in de open lucht, slapen in een kuuroord voor geestelijken, maar vooral muggenbulten, niet één maar tientallen per persoon!

1996 is een relatief rustig jaar, in december neemt de band haar 2e cd op die in 1997 uitkomt. Hier staan alle werken voor de deelname aan het Wereld Muziek Concours in 1997. Het thema van de show is Disney en als marsen worden Florentiner Mars en Caorlé gebracht, wederom goed voor twee dikke gouden medailles. Uitzonderlijk is de vondst van Aladdin op het vliegend tapijt die uit het niets te voorschijn komt, een vol stadion in extase achterlatend.

Het huidige Bandlogo, dat in eerste instantie als WMC-gelegenheid werd ontworpen door Guus van Rooy, wordt al snel als nieuw logo van de vereniging aangenomen. Dit logo is een halve ster en een halve Franse lelie en wordt nog steeds gebruikt en dat zal nog wel heel lang zo blijven…

Inmiddels wordt de band ook meer gevraagd in het landelijk taptoe circuit, zo zijn we in Bergen op Zoom en in Harkema.  In 1998 neemt de pas opgerichte juniorenband voor het eerst deel aan het Landelijke Scoutingband  Concours.  Op 10 oktober 1998 wordt Jean Garnier Sr. Benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau voor zijn vele verdiensten voor het  Maastrichtse verenigingsleven en de Band in het bijzonder. Het is Jean Garnier die sinds einde van de jaren 70 zijn hele vrije tijd gaf voor de band. Zijn komst als lid van het Bandcomité liep parallel met het openen van zijn Café “In d’n Awwe Pos”, vele jaren het stamcafé en de vertrek- en aankomstplek van de Band. Wanneer er crisis was hielp hij de Band uit het slop en zorgde dat er geld in de la kwam, zijn grote ervaring op het gebied van organiseren en zijn netwerk in Maastricht werd dagelijks ingezet ten behoeve van de vereniging.  Dit gebeurde onder andere door middel van allerlei acties. Zo ontstond eind jaren 70 de rommelmarkt/fancy fair, de grote loterijen  en de maandelijkse kienavonden.

In 1999 gaat de band naar Fanfares sans Frontieres te Mazamet in de Pyreneeën. Het lijkt de band meer dan goed te gaan en er wordt al voorzichtig gesproken over het thema van de show voor het WMC 2001: The Beatles.

In 2000 komt er echter een zware kink in de kabel. In de lente besluiten een aantal ervaren leden, muzikale kartrekkers zoals die in het verenigingsleven genoemd worden, te stoppen. Dit brengt de band in een zeer wankele positie, allerlei belangrijke plekken kunnen niet direct opgevuld worden en een daling van kwaliteit vindt plaats. Toch weet de band het hoofd boven water te houden, door de schouders eronder te zetten.
Onverstoord wordt doorgegaan met de voorbereidingen voor het WMC 2001.

Periode 2000-2010: Nieuw uniform, nederlaag, nieuwe muzikale leiding, 50 jaar MVB, mega succes op het WMC en de MVB in Amerika!

In 2000 wordt opgetreden tijdens een grote taptoe op het vrijthof en op de AFNORTH basis in Brunssum (voorheen AFCENT). Raymond Spons, eerste slagwerker van het Limburgs Symfonie Orkest, wordt aangetrokken en neemt de slagwerkers onder zijn hoede.

Op 4 februari 2001 overlijdt Jean Garnier sr. plotseling, dan is pas echt duidelijk hoeveel ervaring de band ontnomen wordt.

Het historische uniform wordt vernieuwd. De korte broek wordt ingeruild voor een wat langere korte broek, deze is nu donkergroen in plaats van bruin. De hoed wordt zwart, het hemd krijgt een andere tint en aan het uniform worden rood en groen tinten toegevoegd om een jonger en frisser imago te creëren. De kleuren rood en groen worden vanaf nu ook aangenomen als clubkleuren (in combinatie met wit).

Het uniform is daags voor het WMC 2001 klaar. Op de eerste zaterdag van het WMC wordt deelgenomen aan de mars- en de showwedstrijd. Voor het gevoel gaat het goed en haalt de band het beste er uit! Groot is dan ook de klap wanneer bij de prijsuitreiking blijkt dat op de mars een zilveren medaille is behaald met 79.8 punten (net niet). Gelukkig compenseert de gouden medaille op de Beatlesshow (84.3 punten) dit nog enigszins.

Later zal blijken dat deze ene zilveren medaille de belangrijkste is uit de hele bandhistorie. Mede door de grote wrange nasmaak van dit WMC en het gevoel dat de band meer waard is, wordt alles binnen onze vereniging op scherp gezet, de vrijblijvendheid is voorbij. Er wordt dit jaar nog opgetreden tijdens de bandshow in Oostende en de wonden worden gelikt.

In augustus 2002 wordt een nieuwe dirigent, Ramon Kusters, aangetrokken. Onder zijn leiding gaat de band voorwaarts en wordt  een professioneel opleidings- en wervingsplan ingevoerd.

In november 2002 worden de drie broers Mattie, Maurice en Gaston Garnier gehuldigd met hun eigen standbeeldje. Ze zijn niet alleen gedurende al die jaren muzikant maar ook leidinggevende staf en bestuursleden.

In 2003 bestaat de band 50 jaar en het hele jaar staat in het teken van dit jubileum. De band treedt op in Midsomer Norton, Engeland, waar we winnaar mars en show worden. Pas na deze scores durven we weer voorzichtig dromen. Eindelijk gaat het weer bergopwaarts! Dat het een jubileumjaar is blijkt wel uit het optreden tijdens Taptoe Brussel. Manneke Pis wordt in het uniform van de band gehesen en daarna reizen de junioren en senioren door naar Disneyland Parijs waar de leden vrij in het park kunnen rondlopen. De senioren treden op in de Mainstreet USA Parade. Tijdens het concert in december wordt de voormalig locoburgemeester  Theo Bovens benoemd tot beschermheer van de Band.

Eens per 7 jaar vindt er in Maastricht een grote religieuze stoet plaats, de Heiligdomsvaart. 2004 is ook weer zo’n jaar. Voor die gelegenheid komt onze zustervereniging de Arnhemband naar Maastricht om als massed band op te treden. In 1997 deden ze dat ook al eens. Ook krijgen de slagwerkers nieuw instrumentarium dat er veel moderner uitziet.

Dan breekt het WMC jaar aan, het is 2005. Een nieuwe cd wordt uitgebracht: “Let me entertain you”. Ook gaat de band voor het eerst vliegen. De band treedt gedurende vijf dagen op in het Ierse Dublin en wordt tijdens de St. Patrick’s Day Parade aangemoedigd door 1 miljoen toeschouwers aan de kant. De gastvrijheid is ongekend en de leden moeten hun best doen om in hun maag plek te maken voor de volgende maaltijden. De band wordt onverwacht “Best overall band”. Inmiddels is er een omslag geweest in het denken van de leden, men volgt het mars en show wereldje op de voet en is zeer competitief ingesteld. Bij de generale repetitie op ons vaste oefenveld “de Koompe”, zijn bijna 1000 mensen aanwezig.

Dat de leden geen detail vergeten blijkt wel uit het feit dat het merendeel van de mannen gemillimeterd het WMC in zal gaan. Noviteit is ook de zee aan spandoeken gemaakt door supporters. We willen bij de subtop gaan horen en niets staat de Band in de weg!

Vanuit de sluis van het Roda stadion wordt naar binnengemarcheerd met Royal Salute en vanuit het orkest is het al duidelijk, het is één brok geluid dat je oren vult. Aan de startlijn worden we verwelkomd door speaker Jack Schiffeleers, daarna is het voorwaarts mars. Met hart en ziel wordt het marsparcours gelopen op de marsen Top Malo en Gibraltar van Richard Waterer. Na afloop weten we dat we alles hebben gegeven, maar zal het genoeg zijn? Ook de Supremes show wordt met dezelfde overgave gespeeld. Dan volgt de prijsuitreiking. Deze prijsuitreiking is anders dan alle voorgaande en zal bepalend zijn voor de toekomst van de band. Als we het goed doen gaan we een geweldige toekomst tegemoet, maar als het slecht gaat, kan dit wel eens zeer destructief voor de band werken, een tweede keer een “nederlaag” zou zeer demotiverend werken. Dan is er het antwoord: 88.68 punten op de mars een zeer dikke gouden medaille waarmee we ons rechtstreeks in de top 10 van Nederland plaatsen. Na ook nog 83.83 punten op de show te hebben behaald valt pas echt de grootste last van de leden hun schouders af. We kunnen weer met recht trots zijn.

Dat de resultaten goed nadenderen in het mars- en showwereldje blijkt uit de vele aanvragen en complimenten die we krijgen. Na afloop van het WMC blijkt dat we de enige vereniging zijn die een progressie van deze omvang heeft gemaakt. In dit jaar wordt de juniorenband omgedoopt naar Jong MVB.
Dat een gouden tijd aanbreekt, mag duidelijk zijn.

In 2006 reist de band wederom naar Italië voor een internationaal concours. De jury weet helaas niet hoe ze dit moeten beoordelen, omdat hun enige ervaring die van drumcorps is. Dat de Italianen ons product zeer kunnen waarderen blijkt uit het feit dat onze originele directiepartijen door een jurylid achterover zijn gedrukt. Jong MVB neemt deel aan het Landelijk Band Concours en met hun K3-show (debuut) en de marsen At Once en Royal Salute behalen ze tweede dikke eerste prijzen (resp. 85 en 87 punten). In december wordt tijdens het jaarlijkse concert voormalig WMC-speakers Jack Schiffeleers geïnstalleerd als Ambassadeur van de Maastrichtse Verkennersband, sinds Taptoe Maastricht 1985 heeft hij vele malen de belangen van de Band behartigd en het was tijd om dit officieel te bekrachtigen.

2007 is een bijzonder druk jaar met veel ééndaagse optredens door Nederland, België en Frankrijk en een meerdaags optredens in het Duitse Ölpe. Bijzonder is het moment in de parade waarbij de band een zware helling opmarcheert terwijl March of the Black Sea wordt gespeeld, deze blijft staan als een huis en omstanders reageren vol bewondering.

In oktober van dit jaar komt na jaren van lobbyen een bericht uit Norfolk, Virginia, USA. We zijn welkom om op te treden tijdens het Azalea Festival. De reactietijd is echter een half jaar. In een spoedvergadering wordt de staf (het bestuur) bij elkaar geroepen en er wordt besloten de schouders eronder te zetten. Daarna wordt het nieuws op woensdagavond na de repetitie aan de leden bekendgemaakt.  Ze vallen nog net niet van hun stoel van opwinding. Nog nooit is de kracht van onze vereniging zo tot uiting gekomen. In de tijd tot april 2008 wordt de reis voor 55 personen, gepland, geregeld en betaalbaar gemaakt. Iedereen gaat tot het uiterste, om deze reis te realiseren. Online actie, Las Vegas avond, een carwash actie, kerststukjes, niets is te gek. Een unieke prestatie waarbij de leden uiteindelijk slechts 150 euro hoeven te betalen voor de gehele reis.

Op 16 april 2008 zetten de leden van de MVB voor het eerst voet op Amerikaanse bodem. Van begin tot einde loopt de hele reis zoals gepland. Er wordt opgetreden in het voorprogramma van de International Virginia Tattoo, de Azalea Parade, op het dek van de HM Amsterdam en in een maritiem museum. Als klap op de vuurpijl worden de leden twee dagen losgelaten in New York, waarbij de leden voor kapitalen aan Iphones, Ipods, laptops, kleding en instrumenten inslaan.

Samen met de lange vluchten maakt het deze trip tot het absolute hoogtepunt in het bestaan van onze vereniging.

En het smaakt naar meer, calamiteitengeld dat over is gehouden wordt apart gezet en de komende jaren wordt deze pot met allerlei acties weer bijgevuld. Want eens je hebt geproefd wil je meer…. De band heeft zich als doel gesteld over een paar jaar weer een trip van deze omvang te maken.

Direct na de zomervakantie treedt de band na 19 jaar weer op in Dijon tijdens de fètes de la Vigne.
Op het Jaarlijkse Ceciliafeest wordt Max Beekwilder benoemd tot Lid van Verdienste.

En dan is het bijna 2009, in december wordt het traditionele “vrun vaan de band” concert  gehouden met de première van de ABBA show voor het WMC 2009!

1 januari 2009, de achtste Bandsite wordt gelanceerd op een ludieke manier, het ontwerp is voor de zesde keer van de hand van Alain.

In 2007 was de band al begonnen aan het instudere van de choreografie van de nieuwe ABBAshow, maar door de Amerikareis werd dit uitgesteld, in het najaar van 2008 zijn nog drie trainingen geweest, maar vanaf maart 2009 gaat de band in sneltreinvaart de show verder instuderen. Op 30 april 2009 (koninginnnedag) beleeft de ABBAshow haar premiere op Taptoe Voorthuizen.